zaterdag 21 januari 2017

Courtney Marie Andrews - Honest Life

Courtney Marie Andrews is een uit Phoenix, Arizona, afkomstige singer-songwriter, die sinds haar 13e songs schrijft en vanaf haar 15e op het podium staat. 

Ze is inmiddels 26, heeft al zes platen op haar naam staan en is, via België (!), in Seattle, Washington, terecht gekomen. 

Heel veel aandacht heeft Courtney Marie Andrews nog niet getrokken met haar muziek, mede omdat ze haar platen tot vorig jaar niet beschikbaar maakte via streaming diensten als Spotify en Apple Music. 

Dat is aan de ene kant begrijpelijk, maar aan de andere kant loop je als muzikant hopeloos achter de feiten aan en bereik je niet de doelgroep die je wilt bereiken, waarna de obscuriteit lonkt. 

Dat heeft Courtney Marie Andrews kennelijk ook ingezien, want het vorig jaar al in de Verenigde Staten verschenen en hier nauwelijks opgemerkte Honest Life, krijgt nu niet alleen een Nederlandse release, maar is gelukkig ook via de streaming diensten te beluisteren. 

Hopelijk levert het de Amerikaanse singer-songwriter de aandacht op die ze verdient, want Honest Life is echt een prachtplaat. 

Op Honest Life maakt Courtney Marie Andrews vooral indruk met haar stem. Het is een krachtige stem vol emotie en doorleving en dus geknipt voor de genres waarin ze opereert; folk en country. Het is een stem die af en toe lijkt op die van Emmylou Harris, maar het doet me nog het meest denken aan Maria McKee, die helaas maar één geweldige countryplaat maakte en daarna uitweek naar andere genres, maar vooral onzichtbaar werd. 

In muzikaal opzicht hoor ik ook wel wat raakvlakken met de muziek die Joni Mitchell in haar jonge jaren maakte in de Laurel Canyon, maar de songs van Courtney Marie Andrews zijn over het algemeen wel wat toegankelijker. 

Het zijn songs die opvallen door een prachtig stemmige en voornamelijk ingetogen instrumentatie, waarin gitaren en piano rustig voortkabbelen, maar de gitaren ook wel eens voorzichtig uit mogen halen en strijkers en pedal steel bijzonder fraaie en doeltreffende accenten zetten. 

Wat verder opvalt is dat de songs van Courtney Marie Andrews zeer persoonlijk zijn en mede hierdoor met hart en ziel worden vertolkt. Het geeft Honest Life een bijzondere lading en het is deze emotionele lading die platen in dit genre zo bijzonder maakt. De songs zelf zijn tenslotte ook nog eens van een bijzonder hoog niveau en volstrekt tijdloos. 

De cover van de plaat herinnert aan de jaren 70 en ook in muzikaal opzicht neemt Courtney Marie Andrews je op deze mooie en indringende plaat mee terug naar het verleden. Ze doet dit wat mij betreft op zeer imponerende wijze en steekt met Honest Life een aantal grootheden naar de kroon. Dat we nog veel van haar gaan horen lijkt me zeker. Erwin Zijleman





vrijdag 20 januari 2017

Foxygen - Hang

De platen van de uit Los Angeles afkomstige band Foxygen roepen tot dusver zeer uiteenlopende reacties op, waarbij vooral de uitersten goed scoren. Persoonlijk was ik zeer gecharmeerd van de vorige twee platen van de band. 

We Are The 21st Century Ambassadors Of Peace & Magic uit 2013 en ...And Star Power uit 2014 staan immers vol met memorabele popliedjes vol invloeden uit het verleden en klinken als een omgevallen platenkast. 

Aan de andere kant begrijp ik ook best wat de critici van de band zo stoort op de platen van Foxygen. 

Hang, de vierde plaat van zanger Sam France en multi-instrumentalist Jonathan Rado, gaat hier echt helemaal niets aan veranderen. Integendeel zelfs. 

Hang klinkt immers, nog meer dan zijn voorgangers, als een omgevallen platenkast waarin ook de guilty pleasures goed zijn vertegenwoordigd en ook Hang is weer behoorlijk over the top (en ook dit nog meer dan zijn voorgangers). Het zal weer flink wat allergische reacties oplopen, maar mij heeft de band uit California wederom te pakken. 

Ook Hang laat zich beluisteren als een groot eerbetoon aan de popmuziek uit de jaren 70, maar vergeleken met zijn voorgangers is de vierde plaat van Foxygen nog diverser. Invloeden van Lou Reed, Roxy Music en met name David Bowie, die al zeer prominent aanwezig waren op zowel We Are The 21st Century Ambassadors Of Peace & Magic als ...And Star Power, zijn ook op Hang van groot belang en krijgen gezelschap van een flinke dosis Elton John. Hier blijft het niet bij, want ik hoor ook ABBA, Steely Dan, Queen, Sparks en wat eigenlijk niet? 

Vervolgens doet Foxygen zijn eigen ding met alle invloeden uit het verleden en krijgen deze invloeden een flinke theatrale injectie. Foxygen zoekt hierbij de grens tussen kunst en kitsch nadrukkelijk op en is niet bang om zich af en toe aan de verkeerde kant van de grens te begeven, maar verrast aan de andere kant ook met een knap staaltje jazzrock. 

Het knappe is dat het bij Foxygen echt alle kanten op kan schieten. Het ene moment waan je je in een zwaar overgeproduceerde musical of rockopera, maar Hang kan ook zomaar raken aan de muziek van Prince of aan de meest bijzondere creaties van David Bowie. Er zijn absoluut passages die ook mij wat tegen de borst stuiten vanwege de hoeveelheid aan bombast, maar net als het je wat teveel dreigt te worden, duiken er honingzoete popliedjes op die genadeloos verleiden of hoor je prachtige citaten uit de muziekgeschiedenis die je wel dierbaar zijn. 

Hang komt het best tot zijn recht wanneer je de plaat als één geheel beluisterd. Dan pas immers hoor je hoe veelzijdig Foxygen is op haar nieuwe plaat en hoe knap het vaak in elkaar steekt. 

Geholpen door een uit de kluiten gewassen symfonieorkest, Steven Drozd van The Flaming Lips, Lemon Twigs en Matthew E. White walst Foxygen in maar net een half uur (vorige keer had de band nog 80 minuten nodig) met zevenmijlslaarzen door de geschiedenis van de popmuziek uit de jaren 70. Overweldigend is het absoluut, maar ook heel vaak volkomen briljant. Geweldige plaat, maar je moet er wel tegen kunnen. Erwin Zijleman





donderdag 19 januari 2017

The Molochs - America's Velvet Glory

Het maken van een compleet onweerstaanbare popplaat kan zo makkelijk zijn. 

Neem wat heerlijk jengelende gitaren, voeg af en toe een aangenaam zeurend orgeltje toe, zorg voor nonchalante vocalen, maar kies boven alles voor geweldige melodieën en voor refreinen die je na een keer horen echt niet meer vergeet. 

Giet dit alles vervolgens in stekelige popliedjes van hooguit drie minuten en je hebt een plaat als America’s Velvet Glory van The Molochs. 

Ik weet eigenlijk niets over The Molochs. Op hun bandcamp pagina dragen ze de tags rock’ n roll en California aan. Dat zijn tags die ik goed kan plaatsen na beluistering naar het debuut van het duo (?) uit Los Angeles. 

The Molochs hebben goed geluisterd naar de Amerikaanse garagerock uit de jaren 60, maar zijn ook niet vies van zonnige Westcoast pop uit dezelfde periode en overgieten hun songs bovendien met invloeden uit een aantal andere decennia. 

Zo neemt America’s Velvet Glory je het ene moment mee terug naar de jaren 60 in California, maar wordt je het volgende moment naar de deprimerende Britse industriesteden uit de jaren 90 gesleurd. In deze momenten doet de muziek van The Molochs me flink denken aan die van de zwaar onderschatte The Inspiral Carpets, maar bij de meeste songs domineren namen uit de jaren 60 en 70, variërend van The Byrds tot Television, van The Stones tot The Only Ones of van The Velvet Underground tot Violent Femmes. 

America’s Velvet Glory is een tijdloze rockplaat, maar het is vooral een onweerstaanbare rockplaat. De songs van The Molochs zijn goed voor een brede glimlach, maar het zijn ook songs die prikkelen, buiten de gebaande paden treden en hierdoor keer op keer verrassen. 

De ene keer klinken The Molochs zorgeloos, de andere keer bezorgd, waardoor America’s Velvet Glory een lekker veelzijdige plaat is. Het heeft soms ook wel wat van de muziek van Jonathan Richman, maar waar deze cultheld het schrijven van perfecte popliedjes slechts met mate deed, grossieren The Molochs er in. 

Het was natuurlijk pas echt bijzonder geweest wanneer The Molochs in de jaren 60 deze baanbrekende plaat zouden hebben gemaakt, maar het klinkt allemaal zo aangenaam dat je The Molochs een af en toe opduikend gebrek aan originaliteit graag vergeeft. 

In 33 minuten jaagt de Amerikaanse band er een elftal popliedjes doorheen en ze zijn allemaal even lekker. Ik was even bang dat het snel zou gaan vervelen of dat ik snel op zoek zou gaan naar originelen uit de jaren 60, maar voorlopig blijft America’s Velvet Glory een plaat die ik eigenlijk niet kan weerstaan. Zo eenvoudig, maar zo lekker. Erwin Zijleman