maandag 25 september 2017

Valparaiso - Broken Homeland

Valparaiso is een vanuit Parijs opererend muzikantencollectief rond de broers Hervé en Thierry Mazurel, die eerder in kleine kring opzien baarden met hun band Jack The Ripper en het project The Fitzcarraldo Sessions. 

Valparaiso debuteert nu met Broken Homeland en dat is in meerdere opzichten een opvallende plaat. 

Het eerste dat opvalt is de zeer uitgebreide gastenlijst die de Franse broers hebben samengesteld voor het debuut van hun nieuwe band. 

Op deze gastenlijst prijken namen van bekende Amerikaanse muzikanten als Howe Gelb (Giant Sand), Josh Haden (Spain) en Shannon Wright, maar ook die van net wat minder bekende zangeressen uit Franse bands als Phoebe Killdeer (Nouvelle Vague) en Rosemary Standley (Moriarty). Valparaiso is er bovendien in geslaagd om in de persoon van John Parish (PJ Harvey) een producer van naam en faam te rekruteren. 

Valparaiso opereert vanuit Parijs, maar staat met minstens één been in de woestijn van Arizona. Broken Homeland heeft flink wat raakvlakken met de muziek van Giant Sand en Calexico en raakt bovendien aan de eerste en enige plaat van de wat minder bekende gelegenheidsband OP8. 

Ook de andere muzikanten op de plaat hebben hun sporen nagelaten op het debuut van Valparaiso, dat het stemmige van Spain combineert met het rauwe van PJ Harvey en vervolgens een zwoel en broeierig Frans tintje toevoegt. 

De flinke gastenlijst zorgt voor een aantal prima vocalisten, maar ook in muzikaal opzicht is het debuut van Valparaiso een fascinerende plaat. Broken Homeland staat vol met beeldende muziek, die het uitstekend zou doen als soundtrack bij wat duistere Amerikaanse films, maar het is ook een plaat vol avontuur en onderhuidse spanning, die af en toe raakt aan het werk van Portishead, maar ook ruw kan uithalen. 

Met name het gitaarwerk is van een bijzondere schoonheid, maar ook de broeierige ondertoon op de plaat draagt flink bij aan het fraaie eindresultaat. In muzikaal opzicht is Broken Homeland een fascinerende plaat, maar de vocalen op het debuut van Valparaiso hebben mij persoonlijk over de streep getrokken. 

Howe Gelb zorgt voor de bijzondere sfeer die ook zijn eigen platen kenmerkt, maar ik ben het meest onder de indruk van Rosemary Standley, die zorgt voor indringende bijna gesproken zang en van Phoebe Killdeer, die drie tracks op Broken Homeland naar zich toe trekt. 

Valparaiso maakt muziek die vrij makkelijk overtuigt en al vrij snel zorgt voor mooie beelden op het netvlies, maar het Parijse muzikantencollectief maakt ook muziek die nog ruim de tijd nodig heeft om te groeien en dit vervolgens ook doet. 

Broken Homeland klinkt ondanks het grote aantal gastvocalisten opvallend consistent, wat bij dit soort projecten wel eens anders is, maar het is ook een enorm veelzijdige plaat. Zeker wanneer Valparaiso kiest voor stemmige en wat donker getinte muziek is Broken Homeland een hele mooie plaat, die nog eindeloos de fantasie blijft prikkelen, maar ook zorgt voor een prachtige soundtrack voor een onverwacht mooie nazomeravond. Erwin Zijleman





zondag 24 september 2017

Phoebe Bridgers - Stranger In The Alps

Het is momenteel dringen in het segment van de jonge en wat weemoedige vrouwelijke singer-songwriters, maar zo lang de kwaliteit van hun platen zo hoog is als op het moment hoor je mij daar niet over klagen. Integendeel. 

Een van de meest talentvolle van het stel is de uit Los Angeles afkomstige Phoebe Bridgers, die deze week debuteert met het prachtige Stranger In The Alps. 

Phoebe Bridgers is de twintig pas net gepasseerd, maar heeft als we haar teksten moeten geloven al een hoop persoonlijke ellende achter zich liggen. 

Voorlopig geloof ik de jonge singer-songwriter uit Los Angeles volledig, want Stranger In The Alps is een opvallend intense plaat die er keer op keer in slaagt om je tot op het bot te raken met songs vol ruwe emotie en verhalen die een donkere sluier over de dag leggen.

Qua stem doet Phoebe Bridgers wel wat denken aan Julien Baker, die voor mij misschien wel de mooiste plaat van 2015 maakte en volgende maand terugkeert met een nieuwe plaat. Met Julien Baker deelt ze ook de aardedonkere teksten en muziek die overloopt van melancholie. 

Stranger In The Alps klinkt desondanks flink anders dan het debuut van Julien Baker. In muzikaal opzicht zijn  de randjes wat minder scherp en bovendien verwerkt Phoebe Bridgers meer invloeden in haar muziek, waardoor deze afwisselend loom en dromerig en donker en dreigend klinkt. 

Ook als de Amerikaanse kiest voor een betrekkelijk eenvoudige en toegankelijke instrumentatie en folky songs, maakt ze muziek met een enorme impact. De aardedonkere teksten, waarin de dood angstig vaak opduikt, blijven je maar bij de strot grijpen, maar ook de bijzondere en vaak donker gekleurde accenten binnen de instrumentatie geven Stranger In The Alps een bijzonder lading. 

Het zijn accenten die kunnen worden ingebracht door aanzwellende strijkers of atmosferische elektronica, maar er is ook een voorname rol voor messcherpe of juist benevelende gitaarlijnen, die dwars door het geluid snijden en Stranger In The Alps voorzien van Twin Peaks achtig mysterie. 

Phoebe Bridgers moet met haar van melancholie overlopende popliedjes concurreren met heel veel soort- en tijdgenoten, maar ze onderscheidt zich uiteindelijk vrij makkelijk van de concurrentie. Stranger In The Alps is een stuk indringender en intenser dan het afgelopen jaar verschenen platen van onder andere Julia Jacklin, Molly Birch en Angel Olsen (platen die ik allemaal hoog heb zitten) en kan zich qua niveau meten met de jaarlijstjesplaten van Aldous Harding, Sharon van Etten en vooral de al eerder genoemde Julien Baker. 

Direct bij eerste beluistering was ik gegrepen door de bijna desolate sfeer op Stranger In The Alps en onder de indruk van de ruwe schoonheid en enorme impact van de songs van Phoebe Bridgers. Luister naar Stranger In The Alps en je voelt de pijn  van een jonge vrouw die een beroerde jeugd achter zich heeft liggen, luister nog een paar keer en je hoort een plaat die overloopt van talent, zeggingskracht en bijzondere schoonheid. 

Phoebe Bridgers heeft een plaat gemaakt die van alles met je doet. Het is een plaat die vanwege alle melancholie en ellende pijn kan doen, maar het is ook een plaat die betovert met songs die je voor altijd wilt koesteren. 

Het duurt nog minstens een maand of twee voor ik ga nadenken over mijn jaarlijstje voor 2017, maar dat Stranger In The Alps van Phoebe Bridgers hierin gaat opduiken is voor mij een zekerheid. Phoebe Bridgers gebruikt haar debuut om een hoop persoonlijke misère van zich af te schrijven, maar ze heeft ook een bijna onwaarschijnlijk mooie en indringende plaat gemaakt die iedere vezel in je lijf flink opschudt. Voor mij nu al de grootste verrassing van 2017 tot dusver en Stranger In The Alps is echt nog lang niet gestopt met groeien. Erwin Zijleman

Strangers In The Alps zie ik in Nederland nog niet veel op vinyl. Kan wel besteld worden via de bandcamp pagina van Phoebe Bridgers: https://phoebebridgers.bandcamp.com.





 

zaterdag 23 september 2017

Eilen Jewell - Down Hearted Blues

De Amerikaanse singer-songwriter Eilen Jewell ken ik inmiddels precies tien jaar. In 2007 verscheen immers het uitstekende Letters From Sinners & Strangers en sindsdien heb ik een zwak voor de muziek van de singer-songwriter uit Boise, Idaho. 

Dat zwak heeft Eilen Jewell vooral verdiend met haar geweldige stem, maar ook de bijdragen van haar vaste gitarist Jerry Miller tillen de platen van de Amerikaanse muzikante stuk voor stuk naar een hoger plan. 

Twee jaar na het geweldige Sundown Over Ghost Town is Eilen Jewell terug met Down Hearted Blues. Waar op de platen van Eilen Jewell invloeden uit de folk, country en blues meestal redelijk in balans zijn, slaat de meter dit keer nadrukkelijk uit richting de blues. 

Down Hearted Blues bevat, zoals de titel al doet vermoeden, heerlijk bluesy songs, waarin uiteraard vooral de schaduwzijden van de liefde worden bezongen. Eilen Jewell vertrouwde dit keer op de songwriting skills van anderen en komt op de proppen met een aantal blues songs uit de oude doos. 

De criticus zal direct roepen dat we te maken hebben met een al dan niet overbodig tussendoortje, maar sinds The Rolling Stones vorig jaar met een plaat vol oude blues hun beste plaat in minstens 35 jaar maakten, ben ik voorzichtig met een te snel oordeel. 

Down Hearted Blues moet het misschien doen zonder de scherpe pen van Eilen Jewell, maar de songs op de plaat zijn stuk voor stuk uitstekend en kiezen gelukkig niet voor de wat uitgekauwde blues klassiekers. Ook op haar vorige platen verwerkte Eilen Jewell al met enige regelmaat invloeden uit de blues, dus de klik tussen het genre en de singer-songwriter uit Idaho wekt geen verbazing. Dat die klik zo’n goede en geïnspireerde plaat op zou leveren had ik echter niet verwacht. 

Natuurlijk is de rol van Eilen Jewell op de plaat groot, maar haar gitarist Jerry Miller verdient eerst een podium. Op Down Hearted Blues excelleert de ouwe rot (overigens niet te verwarren met de naamgenoot die ooit in Moby Grape schitterde) met geweldig gitaarspel. Jerry Miller speelt hier en daar de veters uit je schoenen met rauwe blues riffs, maar kan ook prachtig subtiel spelen. 

Alleen het gitaarspel maakt van Down Hearted Blues al een uitstekende plaat, maar er is nog veel meer moois. Zo speelt de ritmesectie prachtig ingetogen en zijn er hier en daar fraaie gastbijdragen. Het komt allemaal fraai tot zijn recht in de heldere productie, die de gitaar van Jerry Miller alle ruimte geeft, maar er ook voor zorgt dat het gitaargeweld nergens de stem van Eilen Jewell in de weg zit. 

Het is een stem die ook van Down Hearted Blues weer een topplaat maakt. De Amerikaanse singer-songwriter beschikt niet alleen over een stem vol dynamiek, maar heeft ook een timing waar de meeste zangeressen alleen maar heel jaloers op kunnen zijn. Het voorziet Down Hearted Blues van heel veel power, maar uiteraard is het ook een plaat vol gevoel. 

Eilen Jewell brengt de oude blues songs met zoveel gevoel dat ze alle liefdespijn uit de songs op de luisteraar weet over te dragen. Als Jerry Miller vervolgens zijn gitaar ook nog eens laat janken, speelt Eilen Jewell definitief een gewonnen wedstrijd met haar zoveelste prachtplaat op rij. Niks tussendoortje dus. Prachtplaat. Erwin Zijleman