dinsdag 6 december 2016

Kate Bush - Before The Dawn

In de lente van 1979 begon Kate Bush aan een buitengewoon ambitieuze tournee. 

De op dat moment pas 20 jaar oude zangeres had in 1978 met The Kick Inside een droomdebuut afgeleverd en had hetzelfde jaar ook nog het minder succesvolle maar ook uitstekende Lionheart uitgebracht. 


De eerste concerten van Kate Bush waren sensationeel, zeker wanneer je ze in het juiste tijdsperspectief plaatst. Concerten met een flinke theatrale component, talloze kostuumwisselingen, draadloze microfoons en veel dans waren in 1979 nog niet vertoond, maar Kate Bush deed het en maakte diepe indruk. 


Ze betaalde er wel een hoge prijs voor. Financieel waren de concerten niet rendabel en de concerten bleken bovendien in fysiek en emotioneel opzicht loodzwaar. De concerten die Kate Bush in 1979 gaf waren dan ook lange tijd haar enige concerten, tot ze in 2014 terugkeerde voor uiteindelijk 22 concerten in het Londense Hammersmith Apollo Theatre. 


Het waren volgens de gelukkigen die er bij konden zijn en de aanwezige recensenten concerten die minstens even memorabel en legendarisch waren als de concerten die de piepjonge Kate Bush in 1979 had gegeven. 


Een aangekondigde DVD release werd vorig jaar afgeblazen, maar nu ligt er dan wel een uit 3 cd’s of 4 LP’s bestaande live-registratie in de winkel. Naar Before The Dawn zal je tevergeefs zoeken op Spotify en Apple Music, zodat je bent aangewezen op een fysiek exemplaar. Het is de prijs meer dan waard, want Before The Dawn is een live-plaat van een niveau dat je maar zelden tegen komt. 


Natuurlijk biedt Before The Dawn geen volledige afspiegeling van de concerten in 2014, want deze boden naast muziek ook heel veel visueel spektakel (er stonden meer acteurs dan muzikanten op het podium). De muziek op de live-registratie is echter prachtig. 


Op Before The Dawn wordt Kate Bush bijgestaan door een aantal ervaren muzikanten, onder wie gitarist David Rhodes, bassist John Giblin en drummer Omar Hakin. De setlist is goed voor ruim tweeënhalf uur muziek, die is onderverdeeld in drie aktes. 


In de eerste akte staan de toegankelijkere songs centraal, al zal je buiten Running Up That Hill tevergeefs wachten op de grote hits van Kate Bush. Tijdens de concerten in 2014 stonden de tracks van de albums Hounds Of Love en Arial centraal, beiden staan vrijwel volledig op de setlist. The Red Shoes moest het doen met twee songs, terwijl maar één song van 50 Words Of Snow en The Sensual World de setlist haalde (de laatste alleen de repetities). 


Het betekent ook dat geen enkele track van The Kick Inside, Lionheart, Never For Ever en The de setlist haalde, zodat Before The Dawn zeker geen goede afspiegeling biedt van het oeuvre van Kate Bush. 


Heel erg is dat niet, want alles dat Kate Bush en haar band aanraken op de live-registratie verandert in goud. Heel af en toe mis je het bijbehorende beeld (zo zijn een aantal dialogen op de tweede cd zonder de beelden oersaai), maar als de band speelt en Kate Bush zingt is het genieten. 


Misschien is het jammer dat we geen Greatest Hits selectie voorgeschoteld krijgen, maar aan de andere kant leent de stem van Kate Bush zich inmiddels wel beter voor het meer experimentele werk van haar latere platen. 


Na een dipje op de tweede schijf, is de derde schijf van de eerste tot de laatste noot genieten en voel je je stiekem toch nog deelgenoot van de unieke concerten die Kate Bush in 2014 gaf, met een geweldige versie van Cloudbusting als kers op de taart. Al met al een van de grote platen van het moment. Erwin Zijleman






maandag 5 december 2016

Wolf People - Ruins

De Britse band Wolf People bestaat inmiddels ruim tien jaar en brengt sinds 2010 platen uit. Het zijn platen die ik voorbij heb zien komen in (over het algemeen zeer positieve) recensies en die ik in een aantal gevallen zelfs in handen heb gehad, maar tot voor kort was ik er nog niet toe gekomen om te luisteren naar de muziek van de band uit Bedford. 

Daar leek het vorige maand verschenen Ruins niets aan te gaan veranderen, maar sinds ik de plaat bij toeval beluisterde ben ik flink in de ban van de muziek van Wolf People. 


Ruins laat zich immers beluisteren als een omgevallen platenkast en het is een platenkast die verdacht veel lijkt op de platenkast die ik in mijn jongere jaren op mijn kamer had staan. 


Wolf People vermengt op haar nieuwe plaat op fascinerende wijze invloeden uit de folk, progrock, psychedelica en hardrock en sluit met haar muziek aan bij flink wat van mijn voormalige favoriete bands. 


Zo ben ik wanneer een dwarsfluit van stal wordt gehaald direct terug bij de beste platen van Jethro Tull, komt Wolf People op de proppen met gitaarriffs waarvoor Led Zeppelin en Black Sabbath zich niet zouden hebben geschaamd, maakt de Britse band geen geheim van haar liefde voor Britse folk, is het soms net zo onnavolgbaar als Soft Machine of strooit het met geniale passages als Yes, Genesis of Rush en maakt het ook nog eens benevelende psychedelische muziek die herinnert aan de jongere jaren van Pink Floyd. 


Het knappe is dat Wolf People je ruim drie kwartier lang mee terug neemt naar de jaren 70, maar muziek maakt die geen seconde gedateerd klinkt. En ook geen seconde verveelt. Het is een kunstje dat Wolf People deelt met bands als Syd Arthur en Tame Impala, maar vergeleken met de platen van deze bands is Ruins een stuk veelzijdiger en een stuk dynamischer. 


Ruins is een plaat die je bij voorkeur met de koptelefoon moet beluisteren, of op stevig volume uit de speakers moet laten komen, want wat gebeurt er veel op de nieuwe plaat van de Britse band. Alle songs op de plaat zitten vol invloeden (ook van recentere datum) en al deze invloeden worden door Wolf People voortdurend op één hoop gegooid. 


Hierdoor kan Ruins op het ene moment bijna pastoraal folky klinken om je op het volgende moment omver te blazen met meedogenloze riffs of onnavolgbare progrock. Wolf People maakt muziek vol hoogstandjes en vol prachtig gitaarwerk, maar de band schrijft ook nog eens geweldige songs, waardoor Ruins meer structuur bevat dan je op het eerste gehoor verwacht of in de jaren 70 gebruikelijk was. 


Ik weet zeker dat als Ruins in de jaren 70 was verschenen het inmiddels een onbetwiste klassieker was geweest, maar wat nog niet is kan nog komen. Hoe vaker ik naar Ruins van Wolf People luister, hoe beter en indrukwekkender de plaat wordt. En waar de plaat me in eerste instantie vooral mee terug nam naar een ver verleden, staat de plaat inmiddels met twee benen in het heden en tussen de betere platen van het moment. 


Wolf People heeft al met al een fascinerende luistertrip afgeleverd die je nog lang zal heugen. Je bent bij deze gewaarschuwd. Erwin Zijleman








zondag 4 december 2016

Gabrielle Louise - If The Static Clears

Luister naar If The Static Clears van Gabrielle Louise en de kans is heel groot dat je aan Alison Krauss moet denken. 

Ik was er zelfs even van overtuigd dat er muziek van Alison Krauss uit de speakers kwam, maar de prachtige stem op de plaat behoort wel degelijk toe aan Gabrielle Louise en dit hoor je ook wel wanneer je wat langer naar de plaat luistert. 

If The Static Clears is voor mij het eerste wapenfeit van de singer-songwriter uit Boulder, Colorado, die overigens al een tijdje aan de weg timmert, en het is een wapenfeit dat is aangekomen als de spreekwoordelijke mokerslag.

We hebben het al een tijdje moeten doen zonder de mooie stem van Alison Krauss, maar wat Gabrielle Louise laat horen op haar nieuwe plaat doet er zeker niet voor onder. Haar stem is net zo helder als die van de koningin van de bluegrass revival en is ook net zo warm. Het is een stem die overigens niet alleen aan Alison Krauss doet denken, maar ook af en toe raakt aan die van Eva Cassidy of menig countryzangeres (er ligt een naam op het puntje van de tong) naar de kroon steekt. Het moet genoeg zeggen over de vocale capaciteiten van Gabrielle Louise, die haar stem ook nog eens voorziet van flink wat gevoel. 

In muzikaal opzicht vind ik de muziek van Gabrielle Louise misschien nog wel aansprekender dan die van Alison Krauss, want de singer-songwriter die haar opleiding genoot aan het roemruchte Berklee College of Music in Boston, verrijkt haar folksongs met uiteenlopende invloeden. Zo zijn in veel tracks invloeden uit de country te horen, maar ook uitstapjes richting bluegrass, jazz en zelfs Latin worden niet geschuwd. 

If The Static Clears van Gabrielle Louise werd mogelijk na een crowdfunding campagne en laat horen dat iedere binnengekomen Dollar goed werd besteed. De Amerikaanse singer-songwriter wordt op haar plaat bijgestaan door gelouterde muzikanten, die haar prachtige stem omgeven met stemmige en veelzijdige klanken, het geluid op de plaat klinkt glashelder en ook het artwork is mooi verzorgd. 

Het zijn ingrediënten die If The Static Clears van Gabrielle Louise met gemak boven de middelmaat uit tillen, maar de Amerikaanse singer-songwriter heeft nog meer te bieden. Zo zijn haar songs stuk voor stuk van een opvallend hoog niveau en heeft ze ook in tekstueel opzicht iets te zeggen. 

Alles bij elkaar genomen durf ik best te spreken van een sensatie, want If The Static Clears is ook nog eens een groeiplaat. Ik schaam me dan ook diep dat ik deze prachtige plaat zo lang heb laten liggen, al doen de warme klanken van Gabrielle Louise het in dit jaargetijde misschien nog wel beter dan in de herfst waarin de plaat verscheen. Zeer warm aanbevolen, maar dat zal duidelijk zijn. Erwin Zijleman

Een fysiek exemplaar van If The Static Clears van Gabrielle Louise kan worden verkregen via haar website, waar voor een bescheiden bedrag ook een download is te vinden. Als het naar meer smaakt kun je op deze website ook terecht voor haar andere platen: http://www.gabriellelouise.com/albums.html.