zondag 28 augustus 2016

Lydia Loveless - Real

Iets meer dan twee jaar geleden adviseerde Spotify me om eens naar Somewhere Else van Lydia Loveless te luisteren. Het bleek een geweldige tip van de Zweedse muziekdienst. 

De derde plaat van de eigenzinnige singer-songwriter uit Columbus, Ohio, deed me denken aan het rauwere werk van onder andere Allison Moorer, Lucinda Williams, Jewel en Neko Case en dat is vergelijkingsmateriaal om trots op te zijn. 

Somewhere Else kreeg opvallend positieve recensies in de Verenigde Staten en werd bovendien in opvallend brede kring bejubeld (zelfs het kritische Pitchfork deelde een keurig rapportcijfer uit). Tot mijn verbazing deed de plaat echter helemaal niets in Nederland en ik vrees dat een nieuwe plaat van Lydia Loveless hier niets aan gaat veranderen. 

Die nieuwe plaat verscheen vorige week in de Verenigde Staten en oogst daar opnieuw flink wat lof. Daar valt niets op af te dingen, want ook Real is weer een uitstekende plaat. 

Het is een plaat die in het verlengde ligt van zijn voorgangers, wat betekent dat Lydia Loveless ook dit keer lekker in het gehoor liggende singer-songwriter pop met invloeden uit de (alt-)country maakt, maar gelukkig ver verwijderd blijft van de aalgladde Nashville countrypop. 

Lydia Loveless produceerde haar nieuwe plaat zelf en heeft veel aandacht besteed aan de instrumentatie, die zeer verzorgd klinkt en verrassend veelkleurig is. Het is een instrumentatie die dit keer wat meer buiten de lijntjes van de country kleurt, waardoor Lydia Loveless kan klinken als een (rauwe) countryprinses, maar ook als een jonge Stevie Nicks. 

Real valt niet alleen op door een mooie en gloedvolle instrumentatie en productie, maar ook door zeer sterke songs en vocalen met impact. Lydia Loveless heeft misschien gekozen voor een radiovriendelijk geluid dat kan concurreren met dat van grote sterren binnen en net buiten de country, maar haar songs ademen ook klasse en komen bovendien uit de tenen. 

Real is een plaat vol prima songs, waarvan een aantal aanstekelijk, maar Lydia Lunch durft op haar nieuwe plaat ook voorzichtig tegen de haren in te strijken of steviger te rocken dan de meeste van haar soortgenoten. 

Real is net als zijn voorgangers gemaakt en zeer geschikt voor de Amerikaanse markt, maar net als bij de voorganger heb ik het idee dat ook Nederlandse liefhebbers van het genre zouden moeten kunnen vallen voor de charmes van deze plaat. Zelf ben ik inmiddels volledig overtuigd van de kwaliteiten van Lydia Loveless en hoor ik opnieuw een klasse plaat die alleen maar beter wordt. Ik zou in ieder geval eens luisteren. Erwin Zijleman





 

zaterdag 27 augustus 2016

Thalia Zedek Band - Eve

Thalia Zedek speelde in de jaren 80 en 90 in een aantal cultbands (waarvan Uzi, Live Skull en vooral Come de bekendste zijn), maar maakt al sinds het begin van het huidige millennium soloplaten. 

Het zijn platen van een griezelig hoog niveau, maar het zijn helaas ook platen die maar heel weinig aandacht krijgen. 

Eve is de opvolger van het in 2013 verschenen Via en wordt voor de afwisseling eens uitgebracht onder de naam Thalia Zedek Band. Voor het geluid van Thalia Zedek maakt het niet zo heel veel uit. 

Vrijwel iedereen die voor het eerst naar de muziek van Thalia Zedek luistert, zal associaties hebben met de muziek van Patti Smith (die ook wel eens Group achter haar naam zette). Dat heeft deels te maken met de indringende zang van Thalia Zedek, die de aandacht nadrukkelijk opeist, maar ook in muzikaal opzicht zijn er overeenkomsten met de platen van de New Yorkse legende. 

De Thalia Zedek Band zorgt voor een even stemmig als donker en dreigend geluid, dat wordt bepaald door fraaie en subtiele accenten van piano en gitaar, bijzonder fraai vioolspel en een zwaar aanvoelende ritmesectie. Het is een geluid dat perfect past bij de al even donkere vocalen van Thalia Zedek, die er net als Patti Smith in slaagt om de teksten van haar songs voor te dragen als gedichten. De stem van de muzikante uit Washington D.C. zal vast niet bij iedereen in de smaak vallen, maar persoonlijk vind ik het prachtig. 

Eve is zoals gezegd een plaat met een zwaar en donker geluid dat overloopt van melancholie. Het geeft de plaat op één of andere manier urgentie en een enorme impact. Eenmaal gewend aan het bijzondere geluid van Thalia Zedek zal blijken dat Eve ook een plaat van een enorme schoonheid en intensiteit is. 

De instrumentatie is enorm gevarieerd, maar uiterst trefzeker, waarbij het niet zoveel uitmaakt of de lijnen worden uitgezet door gruizige gitaarlijnen, prachtig uitwaaierend pianospel of de stemmige vioolklanken. Alles past even mooi bij de unieke stem van Thalia Zedek die als een hogepriesteres bezweert met haar prachtig voorgedragen teksten. 

Net als alle andere platen van Thalia Zedek is ook Eve weer een groeiplaat, ook als je inmiddels al een jaar of 15 bekend bent met haar werk. Eve doet bovendien geen moment onder voor de andere platen van Thalia Zedek en vormt met deze vijf andere platen een klein maar indrukwekkend oeuvre dat echt veel meer aandacht verdient. Erwin Zijleman



    

 

vrijdag 26 augustus 2016

Brigid Mae Power - Brigid Mae Power

Het titelloze debuut van de Ierse multi-instrumentalist en singer-songwriter Brigid Mae Power krijgt in Engeland en de Verenigde Staten redelijk veel aandacht, maar lijkt vooralsnog geruisloos aan Nederland voorbij te gaan.

Zonde, want de muzikante uit Galway, die overigens werd geboren in Londen en momenteel veel tijd doorbrengt in New York, heeft een buitengewoon intrigerend debuut afgeleverd. Laten we hopen dat een Nederlandse release wat gaat helpen, want dit debuut is te bijzonder om te laten liggen.

Het is een debuut dat nadrukkelijk doet denken aan de platen die Joni Mitchell een aantal decennia geleden maakte, maar Brigid Mae Power heeft zich ook zeker laten beïnvloeden door de muziek van Britse muzikanten als The Cocteau Twins, This Mortal Coil en P.J. Harvey. 

Het zijn invloeden die moeilijk met elkaar te verenigen lijken, tot je naar het fascinerende debuut van Brigid Mae Power luistert. Haar debuut bevat acht tracks, waarvan de meeste bovengemiddeld lang zijn. Het zijn zich langzaam voortslepende tracks vol invloeden uit de folk en psychedelica van weleer, welke door Brigid Mae Power worden voorzien van de vocalen waar het 4AD label in de jaren 80 en 90 het patent op had. Het is een unieke combinatie van invloeden, die dan ook een uniek geluid oplevert. 

Brigid Mae Power maakt muziek die niet van deze tijd lijkt, maar het is ook muziek die in het verleden niet werd gemaakt. Zeker bij eerste beluistering is het even wennen aan het lage tempo, aan het bijzondere geluid van de plaat en zeker aan de bijzondere vocalen, maar wanneer je eenmaal bent gevallen voor de bijzondere muziek van Brigid Mae Power heeft dit debuut een hele bijzondere en bezwerende uitwerking. 

Het is bijzonder hoe de vocalen van de Ierse muzikante steeds het randje opzoeken. Het zijn vocalen die bij flink wat mensen tegen de haren in zullen strijken, maar ik vind het persoonlijk prachtig. Het zijn zoals gezegd vocalen die herinneren aan de hoogtijdagen van bands als Cocteau Twins en This Mortal Coil, maar Brigid Mae Power raakt ook aan een oude folkie als Karen Dalton of aan de 90s cultheldin Mary Margaret O’Hara, wiens debuut en meteen ook zwanenzang bij iedereen in de platenkast zou moeten staan. 

Zeker wanneer Brigid Mae Power de instrumentatie uiterst sober houdt is het allemaal niet makkelijk, maar acht wat is het mooi wanneer je je eenmaal hebt opengesteld voor deze bijzondere plaat. Ik geef eerlijk toe dat ik deze plaat ook niet iedere dag op zet, maar als de tijd er rijp voor is, is het intens genieten. Keer op keer. Erwin Zijleman