woensdag 22 november 2017

Sarah Morris - Hearts In Need Of Repair

Mijn eerste kennismaking met de muziek van Sarah Morris dateert van iets meer dan een jaar geleden. In de zomer van 2016 kreeg ik immers de derde plaat van de singer-songwriter uit Minneapolis, Minnesota, in handen en Ordinary Things beviel me wel. 

Na een geslaagde crowdfunding campagne is inmiddels ook de vierde plaat van Sarah Morris verschenen en ook Hearts In Need Of Repair is weer een prima plaat. 

Haar vorige plaat maakte vooral indruk met de vocalen en ook op Hearts In Need Of Repair is haar stem het sterkste wapen van Sarah Morris. 

De Amerikaanse singer-songwriter luisterde het afgelopen jaar veel naar de vele door Dave Cobb geproduceerde platen en wilde geïnspireerd door het bijzondere geluid van deze platen een album maken waarop de vocalen centraal staan. De momenteel zeer gewilde Dave Cobb kon Sarah Morris natuurlijk niet betalen, maar ze is er wel in geslaagd om een plaat te maken waarop ze het beste uit haar stem haalt. 

Op een Amerikaanse countrysite wordt Hearts In Need Of Repair omschreven als de plaat die Taylor Swift zou hebben gemaakt als ze de country trouw was gebleven. Het geeft aan dat de songs van Sarah Morris aangenaam in het gehoor liggen en niet bang zijn voor wat invloeden uit de pop. 

Hearts In Need Of Repair doet me ook wel wat denken aan de platen van Jewel, al is de stem van Sarah Morris net wat aangenamer. De countrysnik in haar stem is bescheiden en krijgt gezelschap van een soulvol en jazzy timbre, waardoor ik op haar vorige plaat iets van Norah Jones hoorde. Dat hoor ik op het richting country opgeschoven Hearts In Need Of Repair wat minder, maar dat er helemaal niets mis is met de zang op de nieuwe plaat van Sarah Morris zal inmiddels duidelijk zijn. 

De vierde plaat van de singer-songwriter uit Minneapolis, Minnesota, zet op alle fronten een stap in de goede richting. De plaat is voorzien van een aangenaam klinkend rootsgeluid dat de liefhebbers van meer traditioneel ingestelde rootsmuziek niet gaat verjagen, maar ook in de smaak zal vallen bij muziekliefhebbers die best wat pop door de country willen mengen. 

Het is een geluid vol dynamiek en vol fraaie versiersels van met name gitaren en het is een geluid waarin de mooie stem van Sarah Morris uitstekend tot zijn recht komt. Die stem is trouwens het mooist wanneer het tempo wat lager ligt en de hoeveelheid pop wordt teruggeschroefd. Stiekem duikt dan toch weer wat van Norah Jones op en daar hoor je mij niet over klagen. Integendeel. 

Ook als songwriter laat Sarah Morris op Hearts In Need Of Repair groei horen. De songs op de plaat liggen niet alleen erg lekker in het gehoor, maar beschikken ook over het vermogen om je net wat meer te raken en te verbazen dan die uit de Nashville countrypop en variëren bovendien flink, waardoor Sarah Morris de aandacht makkelijk vast houdt. 

Het blijft voor nog relatief onbekende singer-songwriters als Sarah Morris erg lastig om met succes aan de weg te timmeren met een nieuwe plaat, maar wanneer kwaliteit uiteindelijk boven komt drijven geef ik Hearts In Need Of Repair een hele goede kans. Ik ben zelf inmiddels best verslingerd geraakt aan deze aangename rootsplaat met prachtvocalen en ik ben vast niet de enige die gevoelig is voor de muzikale charmes van Sarah Morris. Erwin Zijleman

Hearts In Need Of Repair van Sarah Morris is verkrijgbaar via haar bandcamp pagina: https://sarahmorris.bandcamp.com/album/hearts-in-need-of-repair.



 

dinsdag 21 november 2017

The Apartments - Fête Foraine

Het Franse label Microcultures omarmde een paar jaar geleden de Australische band The Apartments, wat uiteindelijk resulteerde in het prachtige No Song No Spell No Madrigal. 

De plaat haalde mijn jaarlijstje over 2015 en is nog steeds een zeer graag geziene gast op de platenspeler, zeker als de avonden donkerder en kouder worden. 

Microcultures komt nu op de proppen met een reissue van Fête Foraine, dat oorspronkelijk in 1996 verscheen en het destijds vooral goed deed in Frankrijk. 

Op Fête Foraine vond The Apartments voorman Peter Milton Walsh, die aan het eind van de jaren 70 ook nog even toetrad tot The Go-Betweens, bestaand werk van The Apartments opnieuw uit. De tracks op Fête Foraine zijn afkomstig van The Apartments klassiekers The Evening Visits (1985), Drift (1992) en A Life Full Of Farewells (1995) en zijn voor de gelegenheid ontdaan van alle opsmuk. 

De tien songs op de plaat moeten het doen met de akoestische gitaar van Peter Milton Walsh, de piano van Chris Abrahams, de flügelhorn en trompet van Miroslav Bukovski en de good old tamboerijn van Helen Carter. De combinatie van deze drie instrumenten levert een opvallend sfeervol en stemmig geluid op. 

Het is een geluid dat de bijzondere stem van Peter Milton Walsh, die in een aantal tracks gezelschap krijgt van de vrouwenstem van Carolyn Polley, naar nog grotere hoogten stuwt, waardoor Fête Foraine minstens net zoveel indruk maakt als No Song No Spell No Madrigal twee jaar geleden. 

Deze plaat vergeleek ik destijds met de platen van onder andere American Music Club, Spain en Tindersticks, maar de naam van de Schotse band The Blue Nile bleef eind 2015 het meest hangen, terwijl de songs van The Apartments net zulke groeibriljanten bleken als vrijwel alle songs van The Go-Betweens. 

Fête Foraine hoef ik niet meer te vergelijken met de muziek van anderen, want nadat ik twee jaar geleden The Apartments in de top 10 van mijn jaarlijstje zette, heb ik ook de rest van het oeuvre van deze bijzondere Australische band ontdekt. Fête Foraine klinkt daarom vooral als The Apartments en dat is een aanbeveling die nieuwsgierig zou moeten maken. 

Microcultures heeft de 21 jaar oude plaat prachtig opgepoetst, waardoor de tien songs prachtig en glashelder uit de speakers komen. Het zijn songs die vooral in het hokje ‘chamber pop’ worden geduwd, maar persoonlijk vind ik de songs van The Apartments vooral tijdloos. 

De stemmige klanken en de emotievolle vocalen van Peter Milton Walsh maken ook van Fête Foraine weer een plaat die het vooral goed doet op donkere en koude avonden, maar de songs van de Australiër zijn zo mooi en worden met zoveel gevoel vertolkt dat ze ook een mooie zomerdag moeiteloos zullen overleven. 

The Apartments is buiten Frankrijk de cultstatus nooit ontstegen, maar alles dat ik tot dusver van de band heb gehoord is van hoog niveau, van zeer hoog niveau zelfs. Het gold voor de twee jaar geleden verschenen comeback plaat en het geldt nu voor het 21 jaar geleden als een tussendoortje uitgebrachte Fête Foraine. Prachtige plaat die ook in Nederland alle aandacht verdient. Erwin Zijleman

Fête Foraine van The Apartments is op vinyl (aanrader!), cd of digitaal verkrijgbaar via de bandcamp pagina van Microcultures, waar overigens nog veel meer moois te krijgen is: https://microcultures.bandcamp.com/album/f-te-foraine.



 

maandag 20 november 2017

Charlotte Gainsbourg - Rest

Het is knap hoe Charlotte Gainsbourg in de voetsporen van haar beroemde ouders is getreden, maar toch haar eigen weg heeft gekozen. 

Als dochter van actrice Jane Birkin en duizendpoot Serge Gainsbourg moest Charlotte opboksen tegen haar vaders muzikale erfenis van duizelingwekkende proporties en de al even indrukwekkende filmcarrière van haar moeder, maar bleef ze toch overeind. 

Charlotte Gainsbourg zette haar eerste stapjes in de muziek met het op 13-jarige leeftijd en aan de hand van haar vader gemaakte Charlotte For Ever, maar keerde pas 20 jaar later terug met het in 2006 verschenen 5:55, waarop Charlotte samenwerkte met Nicolas Godin, Jarvis Cocker, Neil Hannon en producer Nigel Godrich. 

Deze plaat werd in 2010 gevolgd door het samen met Beck gemaakte en al even indrukwekkende IRM. Na IRM koos Charlotte Gainsbourg voor haar carrière als actrice (en niet zonder succes), maar met Rest keert ze gelukkig terug in de muziek. 

Rest is net als zijn voorgangers een buitengewoon fascinerende plaat. Het is een plaat waarop Charlotte Gainsbourg laat horen dat ze kan zingen als het ultieme Franse zuchtmeisje, maar de zwoele en broeierige Franse klanken worden steeds snel verruild voor het Engels, waarna de Gainsbourg telg flink dieper graaft dan haar jongere Franse soortgenoten. 

Charlotte Gainsbourg wist dit keer Paul McCartney te strikken voor een bijdrage, maar werkt op Rest vooral intensief samen met Guy-Manuel de Homem-Christo van Daft Punk en de succesvolle Franse producer DJ SebastiAn (Daft Punk, Frank Ocean). Het levert een plaat op die meerdere kanten op schiet. 

Rest, dat overigens een eerbetoon is aan haar halfzus Kate Berry (ook een dochter van Jane Birkin), die vier jaar geleden zelf voor de dood koos, schuurt dicht aan tegen de Franse zuchtmeisjespop, laat zich beïnvloeden door de platen en de soundtracks die haar vader maakte, flirt met 80s synthpop en new wave en sluit aan op de moderne Franse elektronische muziek die op de kaart is gezet door bands als Air en Daft Punk. Hier blijft het niet bij, want Charlotte Gainsbourg heeft, net als Daft Punk, een hoorbaar zwak voor de elektronische disco van Giorgio Moroder en heeft ook goed geluisterd naar de bitterzoete popsongs van ABBA. 

DJ SebastiAn heeft Rest voorzien van een rijks georkestreerd geluid dat wordt gedomineerd door atmosferische en breed uitwaaiende synths en fraai gearrangeerde strijkers. Het levert een wat kil geluid op, dat vervolgens door Charlotte Gainsbourg van heel veel warmte wordt voorzien. 

Rest is een persoonlijke plaat, die ook in tekstueel opzicht zeer de moeite waard is, maar ook in muzikaal en vocaal opzicht is het smullen. De muziek van Charlotte Gainsbourg op Rest ligt bijzonder lekker in het gehoor en overtuigt hierdoor heel makkelijk, maar het is ook muziek vol verrassende wendingen. 

Deze zijn deels het gevolg van het continu schakelen tussen Frans en Engels, maar ook het uit meerdere lagen en zowel uit elektronische als organische klanken bestaande geluidstapijt zit vol avontuur en onderhuidse spanning. 

Het is knap hoe Charlotte Gainsbourg zwoele muziek kan maken die opvallend toegankelijk klinkt, maar je op hetzelfde moment steeds weer op het verkeerde been zet en maar aan kracht blijft winnen. Rest zit vol zwoele betovering en zoete verleiding, maar het is ook een plaat vol pijn en diepgang, die bij herhaalde beluistering alleen maar mooier en indrukwekkender wordt. Briljante plaat durf ik inmiddels wel te stellen. Erwin Zijleman